فردای ما بر پایه آگاهی از امروز ما قرار دارد.

وقتی مردم یک جامعه خصوصا نسل جوانش با مشکلات فراوان مالی و... روبهرو باشند که توانایی برطرف کردن آن را نداشته باشند، وقتی مردمان سرزمین ما درگیر یک لقمه نان حلال هستند.وقتی مادر ایرانی نگران تهیه جهیزیه تنها دخترش است و بخاطر عدم تهیه آن به دهها خواستگار پاسخ منفی می دهد. وقتی پیرمرد بازنشسته بعد از سی سال تلاش و صرف عمر جوانی ،به دلیل فقر مالی و شرمندگی از تهیه یک اسباب بازی برای او، از دیدن نوه هایش فرار می کند.وقتی مادر بزرگ ها از این فضای خموش و سردرگمی حاکم بر خانواده طاقت و توان گفتن قصه های شیرین کهن را ندارند. وقتی دخترکان سرزمین ما آرزوی به گوش نهادن یک گوشواره بر دل دارند می خواهی که میراث این سرزمین پاس داشته شود؟زبان تاریخ را بدانند و با مواریث خود آشتی داشته باشند؟از میراث فرهنگی و اعتبار جهانی اش؟از هویت ملی اش و چهره ها و بناهای ماندنی اش بگویی؟برای چنین مردمانی ، چگونه می توان حقایق میراثشان را باز گفت تا بپذیرند؟تاریخ را خرافه و گندآب نپندارند؟بناهای باستانی را مخروبه و بی ارزش قلمداد نکنند.خرافات مگر چیزی جز نگرش غلط و نگاه تحریف شده می تواند باشد؟خرافات همین نگرش ها و یا رفتارهای است که بر اساس عوامل متعدد از فقر و بدبختی تا ترس، تهدید، عادت و عوامل ناشناختهای به ذهن فرد خطور میکند تا بر اساس نگرشش از اتفاقات ناخوشایند جلوگیری کند. این رفتار بر مبنای کنش منطقی و روابط علت و معلولی نیست.منطق و عقل می گویند گسترش سطح سواد و فرهنگ عمومی جامعه باید منجر به کاهش اعتقاد خرافی شود؛ اما باید اذعان کرد حتی انسانهای باصطلاح امروزی مدرن نیز نتوانسته اند از غل و زنجیر این افکار های پلید خود را برهانند.(نمونه)می گویند اگر فلان تپه را حفاری کنی حتما خواهی مرد. تا حالا 20 نفر که می خواستند این تپه را بکنند و گنج هایش را ببرند مرده اند.نا آگاهی درد است و آگاهی دارو و درمان

اگرچه خرافات هم در طول تاریخ، هم در عرض اجتماعی بوده وزمان دقیقی نمیتوان برای پیدایش آن در نظر گرفت اما ریشه اش در ریشه ظهور و حضورآدمی برکره خاکی مشهود است.همانطور که آدم های با افکار خرافاتی همواره خودشان دارای مشکلات فراوانی هستند جامعه با این آدم ها و افکار های پوسیده هم به چالش می رود.شاید بهتر است که بگویم این خود بیماری است و عامل عقب ماندگی ما

میراث فرهنگی برایشان پشیزی ارزش ندارد.تخت جمشید را به سخره می گیرند. و چاپیدن تپه های باستانی را حق قانونی خود

درباستان شناختی جوامع روستایی برخورد با انواع فرهنگ ها و اعتقادات ،آداب و رسومی و سنتها و...طبیعی است.گردشگر مدرن امروزی هم خیلی راغب است تا با تفکرات این اقوام (با تفکرات ابتدایی) آشنا شود.حتی وقتی به این روستاها می رود دوست دارد برایش دعا نویس روستا عریضه بنویسد.این نشان می دهد که این جهانگرد هم استعداد گرایش عجیب به خرافات را دارد.بسیاری از این باورها جنبه محلی و حتی قومی به خود گرفته اند. که میراث فرهنگی نمی تواند در حیطه حیات خود آنها را دور بریزد.ما اگر می خواهیم فردای ما بهتر از امروز باشد و امروز ما از دیروز بهتر

باید برآگاهی امروز خود بیفزاییم.خرافه زمانی دامان ما را می گیرد که سهم دانش در این میان صفر باشد. فردای ما با دانش افزایی بهبود می یابد.