از میراث ستودنی ایرانیان است که امروز نسل ایرانی زبان فردوسی را می فهمد

ایرانیان جزو تعداد انگشت شمار کشورهایى هستند که دانش آموزان آن مىتوانند متون نظم و نثر هزار ساله خود را، از شاهنامه تا سفرنامه ناصرخسرو، بخوانند. فهم متون قدیمى فقط منحصر به افراد با سواد نیست. افراد بىسواد هم قرنها شاهنامه را در قهوهخانهها و چایخانهها شنیده و فهمیده و لذت بردهاند.امروزه بیسواد های روستایی شاهنامه کهن را می سرایند.زبان رودکی و خیام،جامی و حافظ،سعدی و...را به خوبی و شیرینی می خوانند و می فهمند. اما در مقابل متن هاى ادبى اکثریت زبانهاى اروپایى های بی تمدن به چهارصد و یا پانصد سال پیش نمىرسد نسل های امروزشان از با سواد ها تا بی سواد ها متون خود را با این سن و سال کم هم نمىتوانند و نمی توانند بفهمند. حتى دو زبان قدیمى یونانى و عبرى چنین توفیقى را ندارند، زیرا زبان امروزى آنها باز زبان هزار سال پیش از آن بسیار تفاوت پیدا کرده است. فارسى زبانى است که هنوز در آسیاى میانه قرقیزستان، ترکمنستان، تاجیکستان، ازبکستان، پاکستان، افغانستان مردم با آن سخن مى گویند. این زبان، زبان وحدت ملت ایران است، باید به آن اهمیت داد. این همه حاصل میراث و فرهنگ ایرانی است که ماندگاری آن را رقم زده است تا همه زبان فردوسی و..........را بهمند.