سهم ناچیز مردم ازسفره میراث فرهنگی

کشورایران با تمدن ومیراث غنی خود سابقه بسیار طولانی در تمدن بشری داشته وهمواره پایگاه و مرکز بسیار مهمی در جهان مدنیت بوده است. سرزمینی که سرشار از آثارتاریخی،آئین های مذهبی-بومی و ملی فراوان،گویش ها و پوشش ها،مهارت های فراوانی چون حصیربافی،گلیم بافی،قالی بافی،چادرشب بافی خاتم و منبت کاری،شیوه های گوناگون برگزاری نوروز و چهارشنبه سوری،بازی ها و آئین های شب چله،گرگور بافی،لحاف دوزی،فنون سفال و قفل سازی،ترکه بافی،نواربافی عشایر،خورجین بافی و برک بافی،ارغولن بافی،جاجیم بافی،سله بافی،بوریا و ابریشم بافی،پسک بافی،مهارت شال و جل بافی،چنگوم سازی،جشن های خرمن خراطی،چلنگری،زین سازی،سوزن دوزی،گیوه دوزی،ورشو سازی ،رنگرزی،مقام خوانی و آوازهای بومی و سنتی،ترانه های ساربانی،پخت های نان درنواحی مختلف،طبخ غذاهای سنتی،ترشیجات و شیرینیجات، آئین های نخل گردانی و نخل برداری ها، مراسم های چهل منبرون ها،مراسم الله خوانی ،شوا خوانی و نوروز خوانی ها،بازی های محلیفشبیه خوانی ها،آئین های همیاری،مراسم و آئین های مختلف مذهبی ،مراسم و تعزیه خوانی ها،آئین ها و همایش های دینی،علم سازی ها و عم چینی و علم واچینی ها،میراث های معنوی مانند رغایب ها،مراسم های تاسوعا و عاشورا شمار اندک از هزاران اثر معنوی درکنار آثار مادی تاریخی هستند که نتوانسته اند سهمی قابل توجه از محل های جذب گردشگر درسفره مردم داشته باشند. هریک از این آثار تاریخی برگرفته از این تمدن بزرگ درکنار آثار بسیار و مکانهای تاریخی گرانبهای به جا مانده که هر کدام گویای دوره ای از تاریخ و سرگذشت مردمان این سرزمین باستانی را حکایت میکنند اما این همه جاذبههای گردشگری و میراث فرهنگی در عمل نتوانسته اوقات فراغت مناسب و ابزارهای تفریحات مطلوب و زندگی مطلوبتری برای مردم فراهم نماید.

+ نوشته شده در یکشنبه ۲ مهر ۱۳۹۶ساعت 14:0  توسط وارنا |