دولتها برای حفظ میراث فرهنگی باید مردم را درکنارخود داشته باشند

این میراث,، دائماً در معرض خطرات تخریبی ناشی از اعمال غیر مسئولانه افراد، فرسایش، تغیرات آب وهوائی، آلودگی، شهر سازی گسترده و توریسم گروهی و همگانی است. در برابر چنین خطرات موجود و رو به تزاید، به وجود آوردن آگاهی جدی از نیاز به حفاظت از این میراث و حرکتی نوین برای, مشارکت فعالانه در نگه داری و در اختیار علوم قرار دادن در سطح جهان، احساس شده است.در نتیجه کنوانسیون میراث جهانی (۱٩٧٢) به عنوان یک نقطه عطف در تاریخ همکاری بین المللی در همه نقاط جهان برای, بر طرف نمودن این خطر مورد استقبال قرار گرفته است.نهادهای بین الملل علارغم نقش کم رنگشان درحفاظت از میراث جهانی(به دلیل تحت سلطه دولت امریکا ) با معاهدات فراوان به عنوان یک ابزاری قانونی درصدد حمایت از مواریث انسانی برآمده اند اما حقیقت این است که هزاران نهاد بین المللی و صدها معاهدات جهانی بی حمایت ملتها و اقوام اثربخش نخواهند بود.همانگونه که مطابق معاهدات جهانی دولت ها خود را داوطلبانه متعهد می کنند از مناطق قلمرو خود که به دلیل ارزش چشمگیر جهانی مورد توجه تمامی بشریت قرار دارند، حفاظت کنند برای, این حفاظت ها باید, مردم, را کنار خود داشته, باشند,. معاهدات وکنوانسیون های مختلف همه می کوشند علاوه برمعرفی، درحفظ، نگه داری، عرضه و انتقال ارزشمندترین میراث های بشری به نسل های آینده گام بردارندو برای, دستیابی به این هدف هر کشور عضو ملزم به رعایت مفاد کنوانسیون می باشد. کشورهایی که به آن معاهده پیوسته اند متعهد می شوند که به میراث های جهانی واقع در قلمرو دیگر کشورها نیز احترام بگذارند و برای, حراست از این میراثها به کشورهایی که فاقد امکانات لازم هستند کمک مالی کنند. بر همین اساس کنوانسیون مذکور در طول ۴٠ سال گذشته فعالیت های گسترده ای داشته, و پاسخگوی نیازی جهانی برای حفظ آن دسته از دارایی های طبیعی و فرهنگی, است که در مجموع خود از آن تمامی بشریت بوده و میراث جهانی را تشکیل می دهند. ذکر این نکته ضروری است که کنوانسیون ۱٩٧٢ در حالی که بر اختیارات مستقل ملی احترام می گذارد، اعضاء را تشویق می کند که به حفظ این میراث ها متعهد شوند. در مواقع ضروری زمینه اقــدامات بین المللی را نیـز فـراهـم می سازد، که این آینده نگری های حساب شده حاکی از برقراری تعادل ظریفی میان اقتدار ملی و دخالت بین المللی است، چنانچه از یک سو دولت های ملی صریحاً مسئول و پاسخگوی حفظ جایگاهای میراث جهانی محدوده اقتدارشان هستند و از سوی دیگر جامعه بین المللی از طریق کمیته میراث جهانی نگرانی خود را در مورد تهدید پروژه های توسعه بر میراث های جهانی را رسماً ابراز داشته, و در بسیاری از موارد دولت های ملی را وادار کرده است تا با اتخاذ تصمیمات صحیح در برابر انتقاد کمیته میراث های جهانی از خود واکنش مثبتی نشان دهند و برقراری همین تعادل ظریف یکی از عوامل اصلی توفیق کنوانسیون میراث های جهانی به شمار می رود اما حقیقت این است کشورهایی که دراجرای تعهدات خود موفق نبوده اند همراهی مردم, با آنها ضعیف بوده و درنتیجه آثارمثبت معاهدات و مفاد و مواد کنوانسیونهای جهانی کارگر نشده است. در ایران نیز این کنوانسیون در حوزه میراث فرهنگی, نسبتاً خوب عمل کرده اما عملکرد مردم, در این حفاظت ها قابل قبول نبوده است