عتیقه جویان تخریب گران آثار ومحوطه های تاریخی

کسی نمی تواند علاقه ی خود را به تاریخ گذشته،به کشف آثار عتیقه و گنجینه های باستانی پنهان کند.انسان ذاتآ دوست دارد بداند نسلهای او چگونه زیسته و دوام آورده اند.ازاین سبب تبارآدمی هزاران سال است درون زمین را می کاود تا رازی ازگذشته خود بیابد.وزمانی که نبونید پادشاه بابل هنگام ساخت قصر خویش به آثار زیبایی دست یافت این نگاه و توجه به اشیای زیرزمینی تغییر محسوسی نمود.درهرسرزمینی و خصوصآ سرزمین ایران که دارای پیشینه ای چند هزار ساله بوده و از دیرباز در آن سکونت وجود داشته است. طبیعتا در هرگوشه و کنار این سرزمین باستانی هزاران تپه،محوطه،مکان،آثار وقبرستان تاریخی وجود دارد که حضور حتی حفاران قاچاق و عتیقه جو می تواند منجر به کشف اشیای نفیس و ارزشمند شود.هر روز اخباری مبنی بر دستگیری حفاران قاچاق در نقاط مختلف کشور،روستاهای دور ونزدیک، که باید حافظ میراث باشند دست به غارت و چپاول آثار تاریخی با هدف کشف عتیقات می زنند.بسیاری از آثار موزه ها همان آثار وکشفیاتی هستند که از قاچاقچیان و عتیقه خوران و گنج یابان تجاوزگربدست آمده است.حتی کشف جام مارلیک با حفاری های قاچاق و دسترسی به اشیای زرین بدست افراد قاچاقچی بود که درنهایت باستان شناسان برای کاوش و بررسی به حوزه رودبار رفتند.لذا درمی یابیم که عتیقه جویان با ابزار و روش ها،تفکرات مخرب و صرفآ با هدف دست یابی به گنج ها بیشتر مکان ها را در هم فرو می پاشند.متاسفانه بسیاری از قاچاقچیان و راهزنان فرهنگی به امید یافتن گنج های تخیلی خود، اقدام به تخریب سایت ها و محوطه های پیش از تاریخی می کنند که مربوط به زمانی هستند که هنوز فلز کشف نشده است. از سوی دیگر در دوران تاریخی و روزگار باستان در ایران و به ویژه در عصر هخامنشی و ساسانی شاهد وجود تفکری هستیم که بر پایه اعتقاد به احترام به عناصر چهارگانه طبیعت یعنی آب، باد، خاک و آتش هستیم که بر این اساس جسد انسان یکی از آلوده ترین موارد بوده و در سنت و آئین های ایران باستان و مذهب زرتشت جسد را در کوه قرار داده و پس از از بین رفتن گوشت، استخوان ها را در استودان های صخره ای قرار می دادند که با عناصر چهارگانه فوق در تماس نباشد. بهترین مثال برای این موضوع، بررسی مقابر پادشاهان هخامنشی است که همگی در داخل صخره و در دل کوه ایجاد شده اند . در دوران اسلامی نیز بر اساس آموزه های دینی با فرد متوفی هیچ شی و وسیله اضافی دفن نمی شود و به این ترتیب شاهد هستیم که فعالیت های مخرب گنج یابان متوهم در این حوزه نیز تنها منجر به تخریب مقابر باستانی می شود که فاقد آثار ارزشمند مادی از نظر قاچاقچیان بوده و در این میان تنها اطلاعات و آثار فرهنگی ارزشمند یک ملت نابود می شود.در بسیاری از موارد، افرادی که در پی نشانه های گنج و دفینه های خیالی هستند، به طور بیمار گونه ای به بررسی سطح زمین و ساختار سنگ ها و صخره های موجود در محل پرداخته و همانطور که گفته شد به کمک ذهن خیال پرداز خود مجموعه ای از نقوش هندسی همچون مثلث و دایره و مربع و .... در آن کشف می کنند که در ادامه بر اساس تفسیر این نقوش می خواهند به محل گنج دسترسی پیدا کنند. این موضوع به اندازه ای بچه گانه و ساده است که شاید باور آن برای هر فردی دشوار باشد اما این حفاران غیر مجاز به هیچ عنوان در نظر ندارند که اصولا عوارض سطحی زمین به هیچ عنوان در طول سال های متمادی ثابت نبوده و بر اساس عوامل مختلفی از قبیل باد، باران، عبور انسان و حیوانات و فرسایش در حال تغییر بوده و قطعا سطح زمین یک منطقه نمی تواند از دوران باستان تا امروز به شکل مشابه باقی مانده باشد که امروزه با تفسیر نقوش هندسی داخل آن به وجود احامالی گنج پی برد. در بیشتر مناطق کوهستانی و کوهپاینه ای و یا دشت ها و بیابان ها گاه با یک بارندگی یا وزش شدید باد، عوارض سطحی تغییر شکل داده واشکال جدید ترسیم می کنند.متاسفانه خیلی ها عمر و جوانی خود را صرف بدست آوردن این آثار کرده که نتیجه یک عمر بابانگردی و تخریب اتلال باستانی،و کوشش ها برای پیدا کردن شئی تاریخی حاصلی جز از بین رفتن سرمایه عمرشان نداشته است.دنیای افرادی که عمر و زمان ارزشمند خود را صرف کشف گنجینه های خیالی کرده و در جستجوی نشانه های این گنجینه ها هستند بسیار عجیب و کاملا به دور از منطق و اندیشه است. این افراد عموما با صرف هزینه های گزاف، تلاش می کنند یک روزه راهی چند صد ساله را رفته و از طریق پیدا کردن گنج هایی که قطعا هیچگاه ، هیچ کسی به آن ها دست پیدا نخواهد کرد، صاحب ثروت های افسانه ای شوند. این افراد در دنیای موهوم خود در پی نشانه ها و علائم خاصی هستند که اعتقادشان، دال بر وجود گنج بوده و بر پایه آن می توان محل دفینه ها را تشخیص داد.هیچ یک از داستان سرائی های فوق از نظر علمی کوچکترین ارزشی نداشته و به هیچ عنوان بر اساس علائم تخیلی نمی توان به وجود آثار باستانی در منطقه ای خاص پی برد و باستان شناسان تنها به کمک آنالیز اطلاعات موجود در منطقه که می تواند شامل تصویر برداری هوائی، ایجاد گمانه آزمایشی، بررسی متون تاریخی، بررسی نوع پوشش گیاهی منطقه و مطالعه آثار و عوارض سطحی زمین باشد، درباره وجود احتمالی آثار باستانی در یک محل بحث کرده و هیچگاه این موارد شامل نشانه هایی از قبیل نقوش حیواناتی چون شیر و شتر و عقاب و ... یا شکل گیری ساختاری خاص در عوارض سطحی زمین نمی شود. نکته جالب در دنیای غارتگران و مخربان آثار تاریخی این است که آن ها با ذهنی مسخ شده و قوه تخیلی نسبتا قوی به مشاهده شرایط طبیعی منطقه پرداخته و در ذهن خود تصاویری از این شرایط خلق می کنند.قاچاقچیان در ذهن افراد فوق و قاچاقچیان و مخربان فرهنگ و میراث فرهنگی کشور رخ داده و آن ها با تصویرسازی ذهنی خود از مجموعه طبیعی سنگ ها و صخره ها به نقوش خیالی می رسند. از سوی دیگر برخی از افراد سودجو نیز با دامن زدن به این عطش گنج یابی و بر پایه سادگی افراد فوق، برای خود منبع درآمدی بسیار خوب درست کرده و با فروش و گاه ایجاد نشانه های این چنینی، از افراد ساده لوح مبالغ کلانی گرفته و نقوش بی معنی گفته شده را تفسیر یا معرفی می کنند. با کمی بررسی و مشاهده دنیای این افراد می توان نتیجه گرفت که عمده ترین مواردی که به عنوان نشانه های گنج از ان یاد می شود شامل موارد زیر هستند:در دنیای گنج یابان، سنگ نگاره ها نقش مهمی ایفا کرده و آن ها در تلاش هستند با شناسائی و کشف نقوش روی سنگ ها و صخره به گنج برسند. به طور کلی سنگ نگاره ها در دو گروه کلی رسمی و غیر رسمی تقسیم می شوند. سنگ نگاره های رسمی از سوی پادشاهان و یا حاکمان محلی برای ابلاغ فرامین، ایجاد یادمان و مواردی از این دست استفاده می شد. این سنگ نگاره ها عموما دارای کتیبه بوده و تصاویری روی آن ها با دقت و جزئیات زیادی نقش بسته اند. سنگ نگاره های غیر رسمی نیز عموما به وسیله خراش دادن سنگ ها و صخره های طبیعی توسط انسان شکل می گیرند که این سنگ نگاره ها طیف وسیعی از از آثار پیش از تاریخی تا نقوش مربوط به دوران معاصر را شامل می شوند. شناسائی نقوش قدیمی در این گروه کار دشواری است و صرفا این نقوش تاریخی توسط انسان های باستانی برای تصویرسازی و گاه بر پایه اعتقادات مذهبی و ترسیم شکار شکل گرفته و نقوش جدیدتر نیز توسط چوپانان و رهگذران ایجاد شده و در سراسر تاریخ باستان شناسی در ایران و سایر نقاط جهان هیچ ارتباطی بین این نقوش و گنج های تخیلی وجود ندارد.یشتر قاچاقچیان فرهنگی و مخربان آثار تاریخی در گفتگوهای خود از ساروج استفاده می کنند در صورتی که بیشتر آن ها اصولا نمی دانند ساروج چیست و چه کاربردی دارد؟ از منظر علمی ساروچ نوعی ملاط است که از ترکیب آهک،خاک رس، گیاهی به نام لوئی که نوعی نی است؛ سفیده تخم مرغ و خاکستر و ماسه ساخته شده و عموما نقش عایق را داشته و در ساخت سدها، آب بندها، حمام و آب انبارها استفاده می شده است و اصولا تولید آن زمان بر و بوده و ارتباطی با گنج ندارد. بر خلاف تصور گنج یابان، ساروج هیچ ارتباطی با گنج و دفینه نداشته و نشانه وجود تاسیسات آبی و سازه های مرتبط با آب است.