حفظ میراث فرهنگی به مثابه حفظ هویت ملی کشور است

حفظ میراث فرهنگی به مثابه حفظ هویت ملی کشور است.هویت ملّی و فرهنگی هر ملّتی، مجموعه ی عناصر تشکیل دهنده ی حیات بر دوام اجتماعی و تاریخی آن است که در پهنه ی جغرافیایی خاص (-بوم،میهن) شکل گرفته و میدان کارکردهای اجتماعی انبوه افراد و آحاد (ملّت) را بر بنیاد کارایی نیازهای انطباق،همبستگی و هم سویی و مقبولیت ارزشی زیست تاریخی جامعه تداوم می دهد.پذیرش هویت در فرآیند زمان دارای جنبه های معنوی و مادی ست، و فزون بر خردمندی و هنر انسانی، وجود اماکن باستانی، تاریخی، نظام زیست مشترک در هماهنگی با طبیعت (بافت های روستایی و شهری) فضای این همانی و تعلق هویتی را نیرومندتر می سازد و بدین سبب یادمان های گذشتگان تنها غیرمادی چون اسطوره ها، افسانه ها، ادبیات و اخلاقیات و جزء این ها نیستند. بلکه بناهای باستانی و تاریخی، انواع یافته های روخاکی و زیرخاکی که نشان ابتکار و خلاقیت در آن ها نقش بسته، در زمره ی میراث ملّی جامعه به شمار رفته و از ابزار و آلات هویت ساز و هویت پذیری افراد جامعه یا جماعت های پراکنده ی نیاخاک حکایت می کند بی تردید ملّت های بزرگ و سرزمین های تمدن های کهن از یادمان ها و یادگارهای بیش تری برخوردارند.نود و یک سال پیش(22 مردادماه 1304)ارنست هرتسفلد ErnestHerzfeld استاد دانشگاه برلن و رییس موسسه ی آثار باستان شناسی مشرق زمین در سخنرانی خود در عمارت وزارت ایران(مسعودیه)به درستی بیان کرد ابنیه و آثار ملی در ایران فراوان و در همه جا هست و من در این موقع قادر به ذکر آن ها نیستم، چون طوایف آریایی که به واسطه ی آن ها این مملکت «ایرانشهر خوانده شده تقریبا نه قرن قبل از میلاد مسیح در ایران ظهور کرده اند،لذاامروزه درباره ی هریک از این نوع آسیب های طبیعی و غیرطبیعی بر مواریث ایرانی باید حساسیت نشان داد زیرا این ویرانگری ها مشخص می کند هویت باستانی، تاریخی، فرهنگی، دینی و ملی یک جامعه ی ریشه دار همانند میهن ما چگونه دست خوش نابودی و اضمحلال آگاهانه و ناآگاهانه قرار می گیرد.